Na początku XX wieku w Japonii, człowiek o nazwisku Morihei Ueshiba (1883-1969), postawił sobie za cel zrozumienie istoty sztuk walki. Od wczesnej młodości uczył się różnych klasycznych stylów walki wręcz, między innymi sumo i jujutsu oraz technik posługiwania się bronią, taką jak: miecz, włócznia i kij. Jednym z jego nauczycieli był sławny mistrz Daito Ryu Sokaku Takeda. Po dziesiątkach lat surowego treningu Morihei Ueshiba zaprezentował światu swój własny system - aikido.

Twórca aikido (Aikido Kaiso), uważany obecnie za jednego z największych w historii artystów sztuk walki żył w bardzo burzliwym okresie. Był świadkiem największych konfliktów XX wieku, w których uczestniczyła także Japonia.

Te doświadczenia oraz wrodzona wrażliwość miały ogromny wpływ na ostateczny kształt stworzonej przez niego sztuki, którą zadeklarował jako "drogę pokoju". Morihei Ueshiba nauczał początkowo swojego systemu wysokiej rangi urzędników państwowych, oficerów wojskowych oraz członków znakomitych rodzin japońskich.

Po II wojnie światowej, której ogromne zniszczenia ukazały bezsens wszelkich konfliktów i walki postanowił wyjść ze swoją sztuką do całego społeczeństwa.

Niewiarygodne doświadczenie techniczne oraz charyzma Morihei Ueshiba, znanego obecnie, jako O-Sensei, sprawiły, że miał wielkie poparcie ze strony rządu i cesarskiej rodziny. Szlachetna filozofia i tradycja samurajska doprowadziły do fenomenalnego rozszerzenia się popularności aikido, które dzisiaj stanowi część światowej kultury.

Po śmierci O-Sensei'a w 1969 roku, Nidai Doshu Aikido (drugi "mistrz drogi" Aikido) został jego syn Kisshomaru Ueshiba (1922-1999). Od wczesnej młodości ćwiczył on pod nadzorem ojca.

Po wojnie, kiedy aikido wchodziło w swój złoty wiek i zaczynało przyciągać publiczną uwagę, pomagał ojcu w organizacji i prowadzeniu powstającego Zaidan Hojin Aiki-kai - organizacji, która istnieje dzisiaj jako Aikido World Headquaters (Aikikai Hombu Dojo). Z niej tradycje stylu aikido są przekazywane na cały świat poprzez liczne organizacje.

Pod przewodnictwem Kisshomaru Ueshiby nastąpił niezwykle dynamiczny rozwój aikido na arenie międzynarodowej. Pod jego przewodnictwem aikido z mało znanej sztuki stało się drogą, którą kroczą miliony na całym świecie.

Rozwinął on między innymi nową generację shihan'ów (pierwszym był shihan Fumio Toyoda), w dużej mierze poprzez program treningowy uchideshi. Następnie koordynował ich rozsyłanie do innych krajów, przez co powstały i rozwinęły się zalążki wielkich organizacji. Był również autorem wielu publikacji na temat technik oraz filozofii aikido.

Obecnie Sandai (trzecim) Doshu Aikido jest wnuk O-Sensei'a, Moriteru Ueshiba. Wcześniej pełnił on funkcję Aikikai Hombu Dojo-cho (dyrektor biura głównego dojo).

Świat aikido oczekuje, że pod jego przewodnictwem będzie nadal kontynuowany rozwój i ekspansja aikido, co było marzeniem O'Sensei'a.

Aikido jest typowo defensywną i unikalną metodą samoobrony. Samo słowo składa się z trzech członów ai - harmonia, koordynacja; ki - energia wewnętrzna; do - droga, metoda. Można więc starać się przetłumaczyć je jako "droga do harmonii energii wewnętrznej człowieka".

W odróżnieniu do innych sztuk walki nie kładzie ona nacisku bezpośrednio na walkę uliczną czy awansowanie adeptów poprzez współzawodnictwo w turniejach. W technikach aikido nie dąży się również do brutalnego pokonania napastnika, lecz o osiągnięcie pełnej kontroli i harmonii poprzez syntezę ciała i umysłu w jeden ruch.

Obrona w sytuacji koniecznej zawiera strategię naturalnego wykorzystania ataku przeciwnika i obrócenia go przeciwko niemu. Na najwyższym poziomie dąży się do neutralizacji agresywnych ataków napastnika w taki sposób, aby nie zrobić mu żadnej krzywdy. Z tego też względu aikido uznawane jest za najdoskonalszą etycznie formę walki. Na świecie często uprawiają ją ludzie, którzy muszą pozostawać w zgodzie z prawem: policja, grupy ochrony, personel medyczny oraz wszyscy ci, którzy są zafascynowani "sztuką walki dla dżentelmenów".

W swoim technicznym repertuarze aikido posiada rzuty, dźwignie, unieruchomienia stawów oraz ćwiczenia z kijem (jo) i mieczem (bokken). Podczas treningu kładzie się szczególny nacisk na sposób wykonania technik, koordynację ruchów ciała, wzajemną współpracę oraz na nie agresywne zachowanie. Aikido można uprawiać bez względu na wiek czy sprawność fizyczną. Techniki nie wymagają dużej siły i dlatego styl ten jest szczególnie atrakcyjny dla kobiet.

Aikido, oprócz tego, że jest użyteczne jako system samoobrony, kładzie również akcent na doskonalenie charakteru i rozwój pozytywnych cech, takich jak, szacunek dla drugiego człowieka, wrażliwość na innych, opanowanie, odwaga, wytrzymałość.

Aikido jest prawdziwym Budo (Droga Wojownika). Znaczy to, że trening wojownika nie jest postrzegany jako sposób do zwycięstwa nad innymi, ale jako sposób do uszlachetniania i doskonalenia siebie. Sławne motto O-Sensei'a "Masakatsu Agatsu" ("Prawdziwe zwycięstwo to zwycięstwo nad samym sobą") zawiera całą esencję ducha aikido.

"Bądź wdzięczny za wszelkie trudności i przeszkody oraz złych ludzi, których napotykasz na swojej drodze. Umiejętność radzenia sobie z nimi jest nieodzowną częścią kształtowania własnego charakteru".

Morihei Ueshiba